Spotkania w przyrodzie dla dorosłych, którzy uczą się żyć po stracie
Po śmierci bliskiej osoby znika świat, który znaliśmy
Nie zmienia się — znika. I zostajemy z zadaniem, na które nikt nas nie przygotował: zbudować go na nowo.
Żałoba nie boli zawsze tak samo. Bywają dni, gdy da się oddychać, i takie, które wracają do punktu zero. Wiele osób w żałobie słyszy, że „czas leczy rany”, że „trzeba iść dalej”, że „już powinno być lepiej”. A potem zostają z pytaniem, czy ze mną wszystko w porządku — skoro po pół roku wciąż płaczę w samochodzie albo, co bywa równie trudne, skoro przez cały tydzień nie płakali wcale.
Jest w porządku. Żałoba nie ma harmonogramu.
CZYM JEST TA GRUPA
Miejsce, w którym nie trzeba tłumaczyć
Co robimy:
- rozmawiamy o tym, co dzieje się po stracie — również o rzeczach, które trudno powiedzieć na głos gdzie indziej
- nazywamy emocje i stany, które bywają zaskakujące albo wstydliwe
- rozmawiamy o szerokich normach żałoby
- szukamy sposobów na odbudowanie świata, który się rozpadł
- odpoczywamy — bo żałoba bywa męcząca
Czego nie robimy:
- nie ma przymusu mówienia — możesz przyjść i być
- nie ma oceniania, porównywania strat ani rankingu cierpienia
- nie będzie obowiązkowych prac domowych
DLACZEGO W PRZYRODZIE
Po stracie ciało często traci kontakt z gruntem. Człowiek chodzi „obok siebie”, nie czuje rytmu dnia, nie czuje własnych stóp na ziemi. Przyroda tego nie leczy — ale pomaga wrócić do tego, co proste i konkretne: do oddechu, do kroku, do pór roku, które toczą się dalej bez naszej zgody.
Daje też coś, czego nie daje żaden gabinet: przestrzeń, w której można milczeć bez niezręczności. Nie trzeba patrzeć sobie w oczy przez cały czas. Można iść obok. Rozmowy o najtrudniejszych rzeczach często idą łatwiej ramię w ramię niż naprzeciwko siebie.
I jeszcze jedno. Świat, który po stracie budujemy na nowo, składa się nie tylko z nas. Jest w nim przyroda, są zwierzęta, emocje, inni ludzie, jest praca i są bliskie osoby, które wciąż na nas liczą. Wychodząc na zewnątrz, spotykamy ten świat od razu — a nie tylko o nim rozmawiamy.
JAK WYGLĄDA SPOTKANIE
- Spotykamy się w umówionym miejscu w przyrodzie. Zaczynamy od krótkiego wprowadzenia i ustalenia zasad — najważniejsza z nich to ta, że wszystko, co powiedziane w grupie, zostaje w grupie.
- Potem jest czas na rozmowę: każdy mówi tyle, ile chce, i nikt nie jest do niczego zmuszany.
- Czasem proponuję ćwiczenie albo pytanie, które pomaga uporządkować myśli.
- Czasem po prostu idziemy i rozmawiamy.
- Spotkanie trwa 60–90 minut. Nic nie musisz ze sobą zabierać — wystarczy wygodne ubranie odpowiednie do pogody.
DL KOGO?
Ta grupa jest dla Ciebie, jeśli:
- straciłaś lub straciłeś bliską osobę
- jesteś osobą dorosłą
- od straty minęły mniej więcej 2–3 miesiące lub więcej
- chcesz porozmawiać z ludźmi, którzy przechodzą przez to samo
- szukasz wsparcia, a nie terapii
Warto poczekać albo wybrać inną formę wsparcia, jeśli:
- strata wydarzyła się bardzo niedawno
- czujesz, że nie udźwigniesz obecności innych osób
- jesteś w głębokim kryzysie emocjonalnym
Jeśli od Twojej straty minęło mniej niż 2–3 miesiące — to nie znaczy, że nie ma dla Ciebie wsparcia. W takim momencie zwykle lepiej sprawdza się spotkanie indywidualne, w którym cała uwaga jest przy Tobie i przy Twoim tempie. - Prowadzę terapię indywidualną dla dzieci i dorosłych — napisz, umówimy się na rozmowę. Do grupy możesz dołączyć później, kiedy poczujesz, że to dobry moment.
- Grupa jest wsparciem, nie terapią. Nie zastępuje leczenia ani terapii indywidualnej.
Kto prowadzi spotkania
Jestem terapeutką. Pracuję w oparciu o Terapię Skoncentrowaną na Rozwiązaniach — nie skupiam się na rozbieraniu bólu na czynniki pierwsze, tylko na tym, co pomaga iść dalej, i na zasobach, które człowiek ma, nawet jeśli sam ich w sobie nie widzi.
W grupie jestem osobą prowadzącą i moderującą. Dbam o to, żeby każdy miał przestrzeń, żeby nikt nie został sam ze swoją historią i żeby rozmowa nie zamieniła się w porównywanie strat. Nie przychodzę z gotową odpowiedzią na Twoją żałobę — bo takiej odpowiedzi nie ma.
Grupę prowadzę w ramach działalności Fundacji Cuprum Potentia. Współpracuję również z Fundacją „Żyjemy za krótko” — wspólnie prowadzimy webinary, warsztaty w szkołach oraz terapię indywidualną dzieci i dorosłych.
SZCZEGÓŁY PRAKTYCZNE
| Pytania | Odpowiedzi |
|---|---|
| Czas trwania | 60–90 minut |
| Liczba osób | grupa kameralna, minimum 3 osoby, maksylmanie 6 |
| Koszt | 100 zł od osoby za spotkanie |
| Miejsce | w przyrodzie – miejsca będą się zmieniać, przed spotkaniem dostaniesz dokładną lokalizację, w każde miejsce będziesz mogła/mógł dotrzeć na pieszo |
| Częstotliwość | raz w miesiącu lub co dwa tygodnie — ustalimy wspólnie po pierwszym spotkaniu |
| Co zabrać | nic; wystarczy wygodne ubranie odpowiednie do pogody |
| Dla kogo | osoby dorosłe |