Miejsce, w którym można powiedzieć, co się naprawdę myśli i czuje.
Są nastolatki, które mają wokół siebie ludzi, a mimo to czują się osobno. Które chciałyby coś powiedzieć, ale nie wiedzą jak. Które mają mnóstwo pytań o siebie, o relacje, o to, co dalej — i nie zawsze chcą zadać je rodzicom.
To grupa dla nich.
Sześcioro nastolatków spotyka się regularnie przez cały rok szkolny, żeby rozmawiać o tym, co dla nich ważne — i przy okazji poćwiczyć to, co w relacjach z ludźmi jest najtrudniejsze: mówienie o sobie, słuchanie innych, niezgadzanie się bez zrywania kontaktu, branie pod uwagę potrzeby innych.
Bez oceniania. Bez naprawiania. We własnym tempie.
Dla kogo jest ta grupa ?
Ta grupa jest dla nastolatka, który mierzy się z lekkimi lub umiarkowanymi trudnościami w relacjach — takimi, które nie wymagają leczenia, ale realnie utrudniają codzienność.
Zapraszam, jeśli Twoje dziecko:
- trudno wchodzi w grupę rówieśniczą — jest raczej z boku, ma mało znajomych, nie wie, jak zacząć rozmowę
- ma znajomych, ale relacje szybko się psują — pojawiają się konflikty, nieporozumienia, poczucie odrzucenia
- dopiero uczy się mówić o tym, czego potrzebuje — albo zgadza się na wszystko, albo wybucha, gdy nazbiera się za dużo
- trudno mu usłyszeć drugą stronę — szybko odbiera uwagi jako atak, broni się, zanim usłyszy
- jest wycofane — dużo myśli o tym, co inni o nim sądzą, boi się oceny
- albo odwrotnie: jest głośne, chce być w centrum uwagi i przez to bywa odsuwane przez rówieśników
- przechodzi zmianę — nowa szkoła, nowa klasa, koniec ważnej przyjaźni, zmiana w rodzinie
- ma pytania o siebie i o przyszłość, których nie chce zadać dorosłym z najbliższego otoczenia
Dlaczego uczestnicy różnią się od siebie ?
To nie przypadek, że w jednej grupie spotyka się nastolatek, któremu trudno się odezwać, i taki, któremu trudno się zatrzymać i wysłuchać.
Właśnie na tej różnicy opiera się uczenie. Każdy jest tu jednocześnie tym, który się uczy, i tym, od którego uczą się inni. Gdyby zebrać sześć osób z identyczną trudnością, zabrakłoby tego, co daje grupie największą wartość — realnej informacji zwrotnej od kogoś, kto widzi świat inaczej.
Warunki uczestnictwa są proste
Nastolatek chce spróbować. Zgadza się przychodzić regularnie. Zgadza się na zasady, które wspólnie ustalimy na pierwszym spotkaniu.
To wszystko.To wszystko.
O czym rozmawiamy ?
- relacje rówieśnicze — jak zaczyna się znajomość, dlaczego czasem się kończy, co robić z poczuciem odrzucenia
- granice — jak powiedzieć „nie” komuś, na kim mi zależy
- konflikt — jak się nie zgodzić i nie stracić przy tym relacji
- informacja zwrotna — jak przyjąć krytykę i jak powiedzieć komuś coś trudnego
- rodzice — jak z nimi rozmawiać, gdy chce się więcej samodzielności
- szkoła i przyszłość — wybór szkoły, presja, oczekiwania
- sympatie, zakochanie, odrzucenie
- presja grupy i media społecznościowe
- potknięcia — co robić, gdy coś nie wyszło, i jak wrócić do gry
Jak pracuję ?
Pracuję metodą Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach (TSR) oraz metodą Kids’ Skills Bena Furmana.
Obie łączy jedno założenie: zamiast szukać, co z nastolatkiem jest nie tak, szukamy umiejętności, którą chce w sobie zbudować.
W praktyce oznacza to, że:.
- nie stawiamy diagnoz i nie analizujemy, kto zawinił — pracujemy nad tym, jak ma być
- każda trudność zamienia się w konkretną umiejętność do wyćwiczenia — „nie umiem odmawiać” staje się „uczę się mówić, czego potrzebuję”
- szukamy wyjątków — momentów, w których coś już zadziałało, choćby raz, choćby trochę
- ćwiczymy w praktyce, z rówieśnikami, a nie tylko o tym rozmawiamy
- świętujemy postępy — nawet małe, bo z nich składa się zmiana
- traktujemy potknięcia jako normalną część uczenia się, nie jako porażkę
Jak wygląda spotkanie ?
Spotkanie trwa 90 minut i ma stałą, przewidywalną strukturę. Nastolatki wiedzą, czego się spodziewać — to jeden z warunków poczucia bezpieczeństwa.
- Runda otwarcia — co dobrego wydarzyło się od ostatniego razu
- Sprawdzenie, gdzie jestem — krótkie skalowanie własnego tematu
- Temat spotkania, może byc ich kilka w zależności od potrzeb uczestników — ćwiczenie, rozmowa, praca w parach
- Praca nad sprawą, którą ktoś przynosi — z udziałem całej grupy
- Runda zamykająca — co zabieram ze sobą, czego spróbuję do następnego razu
Organizacja
| Wiek uczestników | 12–15 lat |
| Liczebność | maksymalnie 6 osób |
| Charakter grupy | zamknięta — po skompletowaniu składu nie dołączają nowe osoby |
| Częstotliwość | co 2 tygodnie |
| Czas trwania spotkania | 90 minut |
| Czas trwania programu | pełny rok szkolny, wrzesień–czerwiec, ok. 20 spotkań |
| Miejsce | Zakątek Rozwoju, Głogów |
| Dzień i godzina | |
| Koszt | 200 zł |
| Prowadzenie | Karolina Duchińska |
Spotkania dla rodziców
W ramach rocznej pracy przewidziane są spotkania dla rodziców:
spotkania podsumowujące — po kolejnych etapach pracy grupy
spotkanie wprowadzające — przed startem grupy: omawiamy zasady, cele, organizację i to, czego można się spodziewać
Jak dołączyć
- Rozmowa telefoniczna z rodzicem. Krótka rozmowa, w której opowiem, jak wygląda praca w grupie, i wspólnie zastanowimy się, czy ta forma będzie odpowiednia dla Twojego dziecka. To też moment na wszystkie Twoje pytania.
- Spotkanie wstępne całej grupy. Poznajemy się i wspólnie ustalamy kontrakt — zasady, na które zgadzają się wszyscy uczestnicy. To spotkanie ma charakter zapoznawczy, nie wchodzimy jeszcze w osobiste tematy.
- Decyzja nastolatka. Po spotkaniu wstępnym każdy uczestnik sam decyduje, czy zostaje. Ta decyzja należy do nastolatka — nie chcę, żeby ktokolwiek był w grupie wbrew sobie. Z doświadczenia: osoba przyprowadzona na siłę i tak nie skorzysta, a wpłynie na atmosferę całej grupy.
Kiedy grupa nie będzie właściwą formą pomocy
Grupa spotykająca się raz na dwa tygodnie nie udźwignie sytuacji, w której nastolatek przeżywa obecnie poważny kryzys psychiczny albo jest w ostrej fazie choroby wymagającej leczenia.
To nie znaczy, że nie ma dla niego pomocy. Znaczy tylko, że najpierw potrzebna jest inna, bardziej intensywna forma wsparcia. Zadzwoń — porozmawiamy i podpowiem, gdzie szukać.
Jeśli Twoje dziecko jest obecnie w terapii indywidualnej, udział w grupie jest możliwy i często bardzo dobrze się uzupełniają. Warto tylko skonsultować to z jego terapeutą.
O tym wszystkim porozmawiamy podczas rozmowy telefonicznej przed startem grupy.
Bezpieczeństwo i standardy pracy
Kontrakt. Zasady grupy ustalamy wspólnie na pierwszym spotkaniu — nie narzucam ich z góry. Zasady, które współtworzysz, obowiązują inaczej niż zasady, które ktoś Ci wręczył.
Poufność. To, co dzieje się w grupie, zostaje w grupie. Wyjątkiem są sytuacje zagrożenia zdrowia lub życia — o nich informuję rodziców. Mówię o tym wprost uczestnikom na pierwszym spotkaniu.
Zgoda rodziców. Udział wymaga pisemnej zgody opiekunów.
Superwizja. Pracę z grupą prowadzę pod stałą, obowiązkową superwizją. To standard w pracy terapeutycznej z młodzieżą i element, którego nie pomijam.
Kto prowadzi spotkania
Nazywam się Karolina Duchińska. Jestem pedagogiem i terapeutą.
Pracuję w oparciu o Terapię Skoncentrowaną na Rozwiązaniach i metodę Kids’ Skills Bena Furmana — z dziećmi, nastolatkami i rodzicami, indywidualnie oraz w grupach.
W pracy interesuje mnie przede wszystkim to, co u człowieka działa. Nie dlatego, że trudności nie istnieją — tylko dlatego, że zmiana zaczyna się od miejsca, w którym coś już się udało.
Prowadzę praktykę w Zakątku Rozwoju w Głogowie.
